Διάβασα αυτές τις μέρες το μυθιστόρημα του Χρήστου Χωμενίδη "Το σπίτι και το κελλί", ένα πραγματικά εκπληκτικό διήγημα που αποτυπώνει την ιστορία της 17 Νοέμβρη, ή της "Εταιρείας", σε ένα παράλληλο σύμπαν. Ο τόπος, ο χρόνος και οι πολιτικές συνθήκες είναι οι ίδιες, ενώ τα πρόσωπα και οι λεπτομέρειες είναι διαφορετικά, όχι όμως τόσο διαφορετικά ώστε να μην μπορεί κάποιος να διακρίνει τους παραλληλισμούς.

Αυτό όμως που κάνει την πλοκή τόσο συναρπαστική δεν είναι τόσο η εξιστόρηση μιας (λίγο-πολύ) γνωστής πλέον ιστορίας μιας τρομοκρατικής οργάνωσης, όσο ο θαυμασιος τρόπος με τον οποίο ο Χωμενίδης πλέκει σίγα-σιγά τις σχέσεις μεταξύ των χαρακτήρων.

Ένας διπλωμάτης, ένας οινοποιός, ένας μποεμ τύπος, ένας ψαράς, ένας γεωπόνος, μια νηπιαγωγός είναι οι κλωστές που ξεκινούν χωριστά, πλέκονται, διασταυρώνονται, μπερδεύονται και χωρίζουν ξανά για να ενωθούν με νέο σχήμα κάποιες σελίδες αργότερα. Η σχέσεις διανθίζονται με οικογενειακά συμπλέγματα, έρωτες, απιστίες και αμφιβολίες, και ο αναγνώστης εύκολα ταυτίζεται με γνώριμες παρόμοιες καταστάσεις.

Ξύπνησα σήμερα το απόγευμα και το είδα σχηματικά, την ώρα που ούτε ξύπνιος ήμουν, ούτε όμως και κοιμισμένος:

Ένας αργαλειός, όπου κλωστές ταξιδεύουν πάνω κάτω, αραχνοΰφαντα νήματα τις φέρνουν κοντά και τις απομακρύνουν. Ένα ζευγάρι ενώνεται και ακολουθεί κοινή πορεία, μια επίσκεψη όμως μιας τρίτης κλωστής τους χωρίζει... Κλωστές που ήταν πολύ μακρυά, ξάφνου, με έναν απίθανο συνδυασμό ενώνονται και επηρρεάζουν την πορεία η μία της άλλης.

Στο μυαλό μου σχηματιζόταν καταπληκτικές εικόνες... Τι να σου κάνει ο κινηματογράφος.

Θα ήταν ενδιαφέρον βέβαια να προσπαθήσω να αποτυπώσω τις διαδρομές αυτές σε εικόνα. Ένα ενδιαφέρον project για ένα μεγάλο Σαββατοκύριακο...